Święty Jan Bosko

Jan Bosko urodził się 16 sierpnia 1815 roku w ubogiej wiejskiej rodzinie w Becchi niedaleko Turynu. Gdy miał dwa lata, zmarł jego ojciec — to doświadczenie pozwoliło mu później lepiej rozumieć bezdomną młodzież Turynu, szukającą ojca i przewodnika. Wychowała go matka, Małgorzata, kobieta energiczna, pracowita i głęboko religijna.

W wieku dziewięciu lat Janek miał sen, który wyznaczył jego drogę: tajemniczy Mąż w białym płaszczu kazał mu stanąć na czele gromady chłopców i powiedział: „Będziesz musiał pozyskać ich przyjaźń dobrocią i miłością, a nie pięściami”. Od przygodnych kuglarzy nauczył się sztuczek, którymi gromadził rówieśników — a pokazy przeplatał modlitwą i powtórzeniem niedzielnego kazania.

Oratorium

Jako młody kapłan w Turynie zobaczył młodzież włóczącą się bez pracy i wykształcenia, często kończącą w więzieniach. Za symboliczny początek Oratorium uważa się dzień, w którym stanął w obronie bitego chłopca — Bartłomieja Garelli — i zaprosił go na naukę. Wkrótce gromadził setki chłopców: uczył ich czytać i pisać, dawał schronienie, znalazł dla nich dom w szopie Pinardiego na Valdocco (1846), otwierał pracownie rzemieślnicze i szkoły wieczorowe.

Oratorium miało być dla chłopców „domem, który przygarnia; parafią, która ewangelizuje; szkołą, która przygotowuje do życia i podwórkiem, gdzie spotykają się przyjaciele i żyje się radośnie”.

Zgromadzenie Salezjańskie

Dla przedłużenia swojego charyzmatu ksiądz Bosko założył w 1859 roku Towarzystwo Salezjańskie (SDB) — nazwane od św. Franciszka Salezego, wzoru łagodnego duszpasterza. Wraz ze św. Marią Dominiką Mazzarello powołał zgromadzenie sióstr salezjanek (Córki Maryi Wspomożycielki), a świeckich zaprosił do współpracy jako Salezjanów Współpracowników. Zmarł 31 stycznia 1888 roku; w 1934 roku Pius XI ogłosił go świętym. Jan Paweł II nadał mu tytuł „Ojca i Nauczyciela młodzieży”.